جوان امروز

!!!!!!

vahidfarpoure — Fri, 25 Jul 2008 07:20:15 GMT

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم به همین سنگ زدن

ماه به هم می ریزد

کی به انداختن سنگ پیاپی در اب

ماه را می شود از حافظه ی اب گرفت...؟

تناقض

vahidfarpoure — Sat, 19 Apr 2008 19:51:18 GMT

تناقض

من تعجب کردم

از تناقض وسط نظم جهان

وسط این همه در جای خودش چیده شدن

م؟لا

من تعجب کردم

از حضور گل سرخ

وسط مذبله ی موش و کلاغ

یا که از دیدن یک شاپرک پر احساس

بین این شهر پر از اهن و سنگ

که به جای گل سرخ

روی گل نرده ی خشکی از چوب

کاملا سرد و سیاه

خوش و خرم پر خود می سایید

یا که در کنج قفس

مگسی جای لجن

نیش بر نوش عسل می مالید

من تعجب کردم

از حضور کفتار

وسط حوض بلور

لب به لب اب زلال

کفتری پاک برایش می مرد

و شغالی که برایش گل و می می اورد

یا چکاوک که به جای سر سرو

یا که بر دوش سپیدار بلند

بر کمر گاه اخرین برج غروب

لانه ای کوچک و بی روح

پر از گرد زغال

در میان تن یک کهنه شکاف

بی غم حمله ی قوچ

یا که شاهین و هما

با دو سه تیکه از سرب و طناب

بی ؟مر, می سازد

من تعجب کردم

از دروغی که مسلمان می گفت

بر سر سجده ی بر مهر طلا

بتپرستی که خدا را می خواند

و خدا را می دید

من تعجب کردم

از شب شاعر شعر گل و مرغ

که میان رخ دیوارو دروغ

سخن از راستی و در می گفت

یا که در شهری دور

وسط قطب جنوب

روز و شب بی معناست

یا که ان قاضی راس

که برای سخن عشق مرا چوبم زد

و خودش عاشق معشوقه ی پست دنیاست

من تعجب کردم

از حضور ماهی

در میان برهوتی از شن

وسط دشت کبیری بی اب

از شتر در دل دریای کبود

روی یک قایق خوب

نرم و ارام,سوار رخ موج

چشم در راه افق می پیمود

من تعجب کردم

از عقابی که به جای نوک کوه

در ته یک دره

روزگارش به صفا طی می کرد

یا که از بارش برف

وسط چله ی فصل گرما

من تعجب کردم

از کسوفی که در ان یک خورشید

وسط ماه و زمین حایل شد

یا که در اوج غرور

یک جوان,پر ز شعور

تن به خفت دهد از بهر خسی,پول سیاه

من تعجب کردم

در تعجب ماندم

در تعجب هستم

این چه وضعیست خدا

من در این جا چه کنم

راست باشم یا کج

مال باشم یا فقر

نیش باشم یانوش

تو مرا راه نما

تو مرا چاه نما

ای خدا

یارم باش

شاعر: شهاب س

وصیت نامه ی کوروش کبیر

vahidfarpoure — Wed, 27 Feb 2008 10:42:18 GMT

ای پسران من,و ای دوستانی که در اینجا حضور دارید,بدانید که عمر من به پایان رسیده است,علایم بسیاری وجود دارد که دیگر مدت مدیدی در میان شما نخواهم بود.

من در زندگی مردی خوشبخت بودم,در ایام کودکی از جمیع مزایایی که اطفال نیک بدان اراسته اند برخوردار بودم و چون به دوران جوانی رسیدم مزایای جوانی را کسب کردم و از ان بهره مند شدم,و در اوان پیری ام نیز از هیچ نوع موهبت محروم نماندم .

هرچه سنینم رو به تزاید میرفت از نیروی بیشتری بهره مند می شدم تا این که در دوران پیری خود را ضعیف تر از جوانی ندیدم.هر ارزویی داشتم بر اورده شد و دست به هر کاری زدم پیروز شدم.

دوستان و یارانم از حسن تدبیر من برخوردار شدند و دشمنانم جملگی فرمانم را گردن نهادند.

قبل از من وطنم سرزمین کوچک و گمنامی در اسیا بود و حالا در دم مرگ ان را بزرگترین و مقتدر ترین و شریف ترین کشور اسیا به دست شما می سپارم.

من به خاطر ندارم در هیچ جهادی برای عزت و کسب افتخار ایران زمین مغلوب شده باشم.

جمله ارزوهای من بر اورده شد و سیر زمان پیوسته به کام من بود اما از انجا که پیوسته از شکست و ادبار در هراس بودم ,خود را از خود پسندی و غرور در امان می داشتم و حتی در پیروزی های بزرگ خود پا از جاده ی اعتدال بیرون ننهادم و بیش از حد مسرور و شاد نشدم,حال که اخرین روز های عمرم فرا رسیده است ,خود را بسی خوشبخت و سعادتمند می بینم که فرزندانی که خداوند به من مرحمت نموده همه سالم و در عین نشاط و عقل اند و وطنم از همه جهت پر شکوه و مقتدر و یارانم مسرور و محتشم اند,ایا با این همه موفقیت و کامیابی نمی توانم بدین امید چشم بر هم گذارم که یادگار جاودانی از خود به جای گذارده ام و ایندگان مرا مردی خوشبخت و کامیاب خواهند شمرد؟

حال وقت این رسیده ایت که من جانشین خود را معین کنم تا از هر تشتت و نفاق جلو گیری شود.

من هردوی شما را,فرزندان عزیزم,دوست می دارم اما اداره ی کشور را پس از خود به دست ان فرزندم می سپارم که بزرگتر است.

من در دوران عمرم مانند همه ی شما به تبعیت از سنت دیرینه ی وطنمان مقید به این بودم که حرمت برادران و بزرگتران را نگه دارم و چه در راه رفتن و چه در هنگام سخن گفتن و نشستن ,مهتر از خود را مقدم دارم و به عموم فرزندانم نیز از اغاز طفولیت گوشزد کرده ام که پاس احترام بزرگتر از خود را نگه دارند تا کهتران ان ها را محترم و معزز بدارند.

این سنت را پیوسته به کار بندید و عادات قدیم خود را حفظ کنید,حرمت قانون را بر خود واجب بدانید و خصائل و سنن قدیمی را گرامی بدارید.

پس تو ای "کمبوجیه",چون مسند سلطنت پارس مستقر شدی,دمی غفلت مکن,این موهبت بزرگیست که خداوند به من اعطا کرده است و من ان را به دست تو می سپارم,به تو ای "تانا اوکسار" عزیزم,حکومت ماد و ارمنستان و کادوزی را ارزانی می دارم.

درست است که برادرت سلطنت پارس و قدرتش ما فوق تو است ولی ایمان دارم که تو از سعادت بزرگتری متنعم خواهی شد.

زیرا هیچ مانعی در نیک بختی تو نمی بینم و نقصی در اسباب سعادت تو در بین نیست.

جمیع اسباب و وسایلی که برای سعادت مرد لازم است در تو فراهم می بینم و حتم دارم که پیوسته کامروا و سعید خواهی شد.

در صورتی که ان کسی که به جای من بر مسند سلطنت می نشیند باید عشق به کارهای بزرگ و مشکل در نهادش مخمر باشد,دقیقه ای فرصت استراحت نداشته باشد,باید پیوسته بیش از من بکوشد و مراقب باشد مبادا به دام دیگران گرفتار شودو پیوسته در راه حریفان دام بگستراتد.

این هاست وظایف کسی که قدرتش از تو در حکومت بالا تر است و باور کن این ها موانع بزرگی در تامین سعادت و راحتی است.

و اما تو ای "کمبوجیه",بدان که عصای زرین,سلطنت را حفظ نمی کند,بلکه یاران صمیمی برای پادشاه بهترین و مطمئن ترین تکیه گاه هستند.

اما این را بدان که مردمان عموما وفادار و صمیمی نیستند,زیرا اگر صمیمیت و وفا ذاتی همه ی ادمیان بود,مانند سایر صفات و خصائل طبیعتا مشهود بودو حال ان که هر فردی از افراد باید بکوشد تا یاران موافق و صمیمی و وفادار برای خویش فراهم سازد.اما یاران نیک و صمیمی ,با جور و ستم به دست نمی ایند بلکه به یاری اعمال نیک و رفتار پسندیده می توان انها را به دست اورد.

اگر در اداره ی امور مملکت کمک خواستی,یاران و همکاران خود را از بین اشخاص شریف و اصیل که از خون و جنس خودت هستند بر گزین.

هموطنان خودمان بهتر از خارجیان خدمت می کنند و به ما نزدیک ترند.انها بهتر به درد ما می رسند تا کسانی که در مرز و بوم دیگری نشو و نما یافته اند.و کسانی که از یک خون پرورش یافته و از یک مادر شیر خورده و در یک خانه رشد و نمو یافته اند,بهتر والدین خود را عزیز و گرامی می دارند و در دنیا اتحادی استوار تر از این علاقه و محبت یافت نمی شود.این الفت و و پیوستگی طبیعی را که خدایان پدید اورده و برادران را با رشته ی محبت ذاتی به یکدیگر پیوند داده اند از بین نبرید و هیچ گاه در صدد بر نیائید ان را نادیده انگارید,بلکه ان را مدار کار خویش قرار دهید.همیشه با هم یکدل و صمیمی بمانید تا اتحادتان موید و پایدار بماند.

هر برادری که از منافع برادر خود مانند نفع خویش حمایت کند به کار خود سامان داده است,چه از موفقیت و افتخاری که نصیب برادری می شود هیچ کس بیشتر از برادرش برخوردار نمی شود.مردی که به پایه های رفیع رسید و قدرت یافت ایا در نزد برادرش بیشتر از دیگران عزیز و گرامی نیست ؟اگر برادر شخصی مقتدر و صاحب اعتبار باشد,احدی را یارای ان است که به برادر ان شخص مقتدر ستم روا دارد و به حقش تجاوز کند؟

پس بکوش که بیش از هرکس برادرت را یاری کنی و دلش را از محبت و صمیمیت سرشار سازی.زیرا احدی بیشتر و زودتر از شادی اش خرم و نا کامی اش ملول و متا ر نخواهد شد.و باز در این باب فکر کن که اگر خدمتی و محبتی کنی چه کسی بیشتر از برادرت از تو سپاسگذاری خواهد کرد؟جز برادرت کیست که در ازای خدمتی با وفا ترین و متحد ترین یار تو باشد؟ایا در دنیا خدمتی برازنده تر از این سراغ داری که برادری را یاری کنند و ار را مفتخر و عزیز و گرامی بدارند؟در دنیا ننگی بزرگتر از نفاق و دشمنی بین برادران سراغ نداریم.

"کمبوجیه"!برادر تو یگانه کسی است که چون بر مسند شاهی جلوس کردی,بدون بغض و حسادت مقام دوم را در مملکت دارا خواهد بود.

پس ای پیران عزیزم,من شما را به خدایان سوگند می دهم و ووطن عزیزم را به شما می سپارم و از شما تقاضا می کنم که اگر طالب رضایت خاطر من هستید,دست الفت و اتحاد به یکدیگر بدهید و یار و یاور هم باشید.

پسران!!!خدا,حافظ شما باش.وداع مرا به مادرتان برسانید.یاران من از همگی به حاضران و چه انان که غائبند,وداع می کنم.

کوروش کبیر

مردی با چهار همسر

vahidfarpoure — Thu, 21 Feb 2008 17:47:59 GMT

مردی با چهار همسر

روزی روزگاری مرد ؟روتمندی بود که چهار همسر داشت.مرد بسش از همه عاشق همسر چهارمش بود و همسشه برایش گرانقیمت ترین هدایا و بهترین غذاها را تهیه می کرد.او عالی ترین ها را برای همسرش می خواست.

همسر سومش را هم خیلی دوست داشت و به داشتن او افتخار می کرد ولی همیشه می ترسید که روزی این زن او را ترک کند.

مرد همسر دومش را هم دوست داشت.این زن بسیار صبور و همیشه با محبت مراقب او بود.مرد به او اعتماد زیادی داشت و وهر وقت با مشکلی مواجه می شد از او کمک می خواست.

همسر اول مرد به او بسیار وفا دار بود و نقش بسیار مهمی در نگهداری سرمایهی او بازی می کرد.با این وجود او همسر اولش را دوست نداشت اگرچه این زن عمیقا عاشقش بود اما ان مرد کمتر به این زن توجه داشت.

روزی مرد احساس کرد بیمار است و فهمید فرصت زیادی برای زندگی کردن ندارد.بنابر این از چهارمین همسر خود پرسید:

"من تو را بیشتر از چهار همسر دیگرم دوست داشتم و برای تو بهترین هدایا را گرفتم و بیشتر از همه مراقب تو بودم

حالا که دارم میمیرم ایا در کنارم میمانی؟به من کمک می کنی؟

زن چهارم پاسخ داد:نه به هیچ وجه و بدون گفتن کلمه ای دیگر به راه خود رفت.پاسخ او درست مانند یک چاقوی تیز در قلب مرد فرو رفت.

مرد غمگین از همسر سومش پرسید:من در تمام زندگی ام تو را دوست داشتم.حالا که دارم میمیرم کنار من می مانی؟ایا به من کمک می کنی؟

همسر سوم به مرد پاسخ داد:"زندگی همچنان زیباست.وقتی تو بمیری من دوباره ازدواج می کنم.قلب مرد شکست و یخ زد.

سپس از همسر دومش پرسید:"من همیشه زمان مشکلات به سراغ تو می امدم و تو هم همیشه به من کمک کردی حالا که دارم میمیرم ایا از من حمایت میکنی؟به من کمک می کنی؟

همسر دوم پاسخ داد:من متاسفم.الان نمی توانم کمک کنم.نهایتا می توانم با تو تا مزارت بیایم.این جواب درست مانند این بود مرد صاعقه بزند و مرد احساس تباهی کرد.

بعد صدایی امد که گفت:من با تو می مانم و با تو می ایم.مهم نیست که تو کجا می روی.مرد به دنبال صاحب صدا گشت.

همسر اول مرد بود.او خیلی نحیف بود چون مرد خوب به او رسیدگی نکرده بود.

مرد گفت:باید وقتی فرصتش را داشتم بهتر از تو مراقبت می کردم.

حقیقت این است که همگی ما چهار همسر در زندگی مان داریم.

چهارمین همسر ما بدن ما است.مهم نیست که چقدر زمان برای رسیدگی به ان صرف کنیم.وقتی ما می میریم او مارا ترک می کند.

همسر سوم ما:دارایی و موقعیت ماست.وقتی میمیریم همهی انها به دیگران تعلق پیدا می کند.

دومین همسر ما خانواده و دوستان ماست.مهم نیست چه مدت زمانی با ما بوده اند بیشترین کاری که انها می توانند انجام دهند این است که با ما تا سر مزارمان بیایند.

اما اولین همسر ما روح و روان ماست که اغلب اوقات در پی قدرت و پول و موقعیت از ان غافل شده ایم.تنها روح ماست که هرجا می رویم ما را همراهی میکند.

بنابر این همین الان روحت را تقویت کن و پرورش بده چرا که بهترین هدیه ایست که در این دنیا به تو پیشکش شده...

با تشکر از خانم افسانه فرپور

نظر یادت نره

vahidfarpoure — Fri, 23 Nov 2007 07:59:03 GMT

سلام

از این که مدت هاست اپدیت نشده از همگی معذرت میخوام

مقدمه

vahidfarpoure — Fri, 28 Sep 2007 22:26:18 GMT

به نام خداوند رحمت و بخشایش

دیدم

رحمت و بخشایش را از درگاه او دیدم لحظه ای که همه از او نا امید شدند امید را در حکمت او دیدم.

دیدم که خدا مهر بانی خود را از بنده اش دریغ نکردو سفره ی رحمتش را بر او گستراند جایی که از او نا امید شد و فکر کرد که از رحمتش محروم مانده است فهمید که مصلحت در ان است.

خداوندا از این که مرا از رحمت خویش دریغ نکردی و ان چه را که صلاح من بود دادی سپاسگذارم

تو به من یاد دادی که صبور باشم تو به من اموختی که امیدوار باشم.

پس بارالهئ امیدم را به نا امیدی تبدیل مکن و مرا از رحمت خویش دریغ نکن.

وحید.ف

مهربان باشیم حتئ در اندیشه هایمان

vahidfarpoure — Fri, 28 Sep 2007 22:21:18 GMT

مهربان باشیم حتئ در اندیشه هایمان

دوستان سلام:

به قول استاد الهئ قمشه ای هر لحظه اندیشه هایتان را محک بزنید

هر اندیشه ای در چهره تان ظاهر میشود

اگر حتی در مورد کسی با غضب نفرت و کینه فکر کنی چهره ات زشت میشود و تفکرات شما چهره تان زیبا میشود.

پس مهربان باشیم حتئ در اندیشه هایمان.

نویسنده:وحید.ف

زنگ زندگی,وقت امتحان

vahidfarpoure — Fri, 28 Sep 2007 22:07:18 GMT

زنگ زندگی,وقت امتحان

دوست من کلاس چندم هستی؟

اگر محصل نیستی تعجب نکن.

زندگی درست مثل یک مدرسه است.همه ی ما در هر سن و موقعیتی هنوز یک دانش اموز مدرسه ی زندگی هستیم.

یاد روز های مدرسه به خیر,همکلاسی ها,تخت سیاه,مساله ها و راه حل ها.معلم ها,زنگ تفریح ها به خصوصاامتحان ها.امتحان معمولا اتفاقی نبود که دوستش داشته باشیم.

همیشه برای اماده شدن برای امتحان باید وقت و انرژی صرف می کردیم.چه روز هایی بود.یک عده همیشه شاگرد زرنگ بودن و یک عده نمره ی قبولی راضیشون می کرد.عده ای هم بودن که که دل به درس نمی دادن و گاهی ناچار چند سال در یک مقطع تحصیلی باقی می ماندند.

راستی هیچ فکر کردید اگر امتحان نبود چه اتفاقی می افتاد؟شاید انوقت همگی در همان مقطع کلاس اول ابتدایی برای همیشه جا می ماندیم.

امتحان در واقع فرصتی بود برای ان که خود را محک بزنیم,ببینیم تفاوت شاگرد اخر سال تحصیلی با ان شاگرد اول سال چقدر شده.

شاید معنای امتحان این است که به خاطر بسپاریم :برای پیشرفت باید تلاش کرد,برای جلو رفتن باید قدم بر داشت,برای به دست اوردن همواره باید بهایی پرداخت کرد,برای رسیدن به رفاه باید سختی کشید.

راستی اسایش و رفاه برای کسی که هرگز طعم سختی را نچشیده چه لطفی دارد؟

جز این که در غالب تکرار تبدیل به عادت شودو به اصطلاح دل ادم ها را بزند؟

بیایید بر گردیم به مدرسه ی زندگی,جایی که هر لحظه درس های زیادی برای اموختن داردجایی که از همه چیزو همه کس می توان اموخت.جایی که مسایل زیادی برای حل کردن است و امتحان هایی که گاه از قبل قابل پیشبینی و گاه بدون اطلاع و سرزده از ما گرفته می شود.امتحان های اسان و گاه سخت.

در مقاطعی از زندگی به امتحان های بزرگ می رسیم,مثل کنکور که ظاهرا روی سرنوشتمان تاثیر بسزایی دارند.

گاهی هم به امتحان هایی می رسیم که نا خود اگاه تصور می کنیم ورای تاب و تحمل توانایی ماست.گاهی حتی لب به شکایت می گشاییم و از بخت بد و بد شانسی شکوه می کنیمکه این حق من نیست,چرا بین این همه ادم این امتحان باید برای من پیش بیاید؟این امتحان برای من خیلی بزرگ است.شاید این احساس برای بسیاری از ما غریبه نباشد.

خوب می دانم که احساس خوشایندی نیست,این همان احساسی است که اگر ادامه پیدا کند و جدی گرفته شود می تواند تمام پنجره های رو به نور روح ما را ببندد.

و مطمینا در تاریکی جواب مناسب و امیدوار کننده ای برای مسایل پیدا نخواهد شد.در چنین مواردی ان چه اهمیت دارد درست همان پاسخ و راه حلی است که برای این مساله پیدا خواهیم کرد.باور دارم خداوند قبل از گرفتن هر امتحانی از بندگانش ظرفیت و توانایی دادن ان امتحان را در بندگانش دیده است.

اگر گاهی افرادی در امتحان ها قبول نمی شوند,شاید به خاطر کوتاهی و دل به درس ندادن خودشان باشد یا شاید اهمیت حل مساله را از یاد برده اندو برای پشت سر گذاشتن مقطع قبلی,رورت رشدو پیشرفت را فراموش کرده اند.وقتی که روزگار مسیله ی جدیدی پیش روی ما می گذارد,قبل از پاسخ دادن دو نکته ی مهم وجود دارد

نکته ی اول:می گویند وقتی با مسیله ای در زندگی مواجه شدید ,هر چه قدر هم که ان مسیله بزرگ باشد به خاطر بیاورید مسایل و مشکلات کاغظ کادوی هدیه ای است که خداوند برایتان فرستاده است,هر چه قدر این مشکلات بزرگتر باشد,نشانه ی این است که هدیه ی بزرگتری بعد از باز کردن کاغظ کادو در انتظار شماست.ونکته ی دوم,این که اگر خداوند از بندگانش امتحان نمی گرفت شاید همگی ما برای همیشه همان دانش اموز کلاس اول ذر نقطه ی شروع باقی می ماندیم.

از زمانی که در یافتم خدا از بندگانش امتحان می گیرد تا امادگی لازم برای ورود به کلاس و مقطع بالا تر بعدی را داشته باشیم وقتی احساس می کنم در شرایط یک امتحان جدید قرار گرفته ام ,سعی می کنم هر چه قدر هم این ازمون دشوار باشد ,او خداوند را شکر کنم,چون احساس می کنم خداوند استحقاق رشد را در من دیده که برایم شرایطش را مهیا کرده است وبلا فاصله پس از ان از خداوند صبر و استواری می خواهم و برای یافتن بهترین راه حل ها از خوذش یاری می خواهم,زیرا هرگز به یاد نمی اورم که از او کمک خواسته باشم و مرا بی جواب گذاشته باشد.

تحمل دشواری امتحان با شیرینی درک دعوت خداوند برای رشد و پیشرفت برایم اسان می شود.

در حین باز کردن کاغظ کادو یا همان مصایب و مشکلات,سعی می کنم به شیرینی دریافت هدیه ای فکر کنم که از سوی خداوند در ان کاغظ کادو پیچیده شده و در راه است.

در کلاس زندگی مقاطع بسیاری برای گذراندن وجود دارد,از پیش از پیش دبستانی تا مقاطعی بالا تراز دکترا.

کسب مدرک هدف شایسته ای نیست,انچه اهمیت دارد کسب مهارت های لازم برای رسیدن به رشد و تعالی است.

لحظه ای که به باقی ماندن در مقطع فعلی ام راضی شوم,همان لحظه ی گریز و عدم رضایت از دادن امتحان و لحظه ی اغاز رکود است.

یادمان باشد امتحان های زندگی,همواره یکی از دلایل موجه حضور موثر ما در زندگی است.

نویسنده:افسانه فرپور

شعر مرگ

vahidfarpoure — Fri, 28 Sep 2007 11:51:18 GMT

مرگ:

مرگ در قلب من است

مرگ در ذهن من است

مرگ هم راز و هم اواز من است

لحظه ای از بدنم دور نمی گردد...

پیش من جفت من است

من همیشه به همه می گفتم:

نکند ترس به دل راه دهید از مردن

و هنوزم به همین معتقدم

زندگی مثل گلیست

که سر قبر عزیزی رویید

و تو ان را چیدی

پس تو هم یک مرگی

یا که چون شعله ی شمع

وسط راه سراشیبی باد

باد هم یک مرگ است

مرگ همچون سنگیست

که رها می گردد

از سر انگشت پسر بچه ی شاد

شیشه ی پنجره ی خانه ی دل میشکند

سنگ هم یک مرگ است و پسر بچه خدا...

مرگ همچون اسیست

که خدا در وسط بازی مشروط قمار

شرط ان عمر بشر

لحظه ای رو کرده ست

حال ان شاخه گل زیبا را

در درون یک تنگ

ه پر از اب زلال و قند است

گر گذارید ز لطف

زندگی می گیرد

زندگی بعد از مرگ

یا که ان شعله ی شمع

در پناه تن یک ایینه ی پراحساس

زنده می ماند و خوش

زندگی منشوریست

که اگر نور درونش تابی

هفت رنگش بینی

از جهنم تا حور

ااز سرخ تا اوج بنفش

من از این مرگ نمی ترسیدم

تا زمانی که به من گفت:

بیا تا برویم

من از او ترسیدم

لحظه ای لرزیدم

رو به خود کردم و با خود گفتم:

تو که این گونه قشنگش خواندی

پس چرا ترسیدی؟!

مرگ در پاسخ من چیزی گفت:

لحظه ی تلخ وداع

از دوصد دلبند است

عمر تو شیشه ی ان پنجره ایست

که به دست پسرک می شکند

دل من از سنگ است.

هیچ کس از پس این لحظه نبردست خبر

هر کسی از نظر خویش کند تفسیرش

زندگی پست ترین بازی تکرار زمانست ولی

همه در بازی تکراری ان می لولند

هیچکس خسته از این بازی نیست

پس بیا تا برویم

هیچ کس تا نرود پی نبرد ان جا چیست؟

پس تو هم هیچ مگو

لحظه ای خشکم زد

و سپس مرگ به من گفت:

که ای گل روییده به قبر بغلی

تو بیا تا برویم

مرگ من کودک دلبند خودم بود

که من را می چید

شاعر: شهاب س

زیبا ترین

vahidfarpoure — Fri, 28 Sep 2007 11:46:54 GMT

حالا تصمیم دارم تا برای شما چند جمله ی زیبا بنویسم.بخوانید و لذت ببرید:

وفا داری را باید از نیلوفری اموخت که به دور هر شاخه ای که می پیچد در اغوشش می میرد

عشق تنها میکروبی است که از راه چشم سرایت می کند

زندگی تفسیر سه کلمه است:خندیدن,بخشیدن,فراموش کردن,پس بخند ,ببخش,و فراموش کن

زرد است که لبریز حقایق شده است,تلخ است که با درد موافق شده است شاعر نشدی وگرنه می فهمیدی. پاییز بهاریست که عاشق شده است.

میگن خدا ابرو به گریه در میاره تا گل بخنده,پس یادت باشه هر وقت بارون اومد بخندی.

هیچ وقت نذار هر رهگذری که رد میشه رو دلت یادگاری بنویسه چون بعدها پاک کردنش سخته.

در این شهر صدای پای مردمیست که همچنان که تو را می بوسند!طناب دار تو را می بافند(مردمی که صادقانه دروغ می گویند).

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتند,اما حیف که من زاده ی دیروزم ,خدایا جهنمت فرداست,پس چرا امروز می سوزم؟!!!

هر جا که محرم شدی چشم از خیانت بردار,ای بسا که محرم با یک نقطه مجرم می شود.

غم و شادی با هم در یک خانه زندگی می کنند,به اهستگی شادی کن تا غم بیدار نشود.

مهربانی را وقتی دیدم که کودکی می خواست اب شور دریا را با ابنبات کوچکش شیرین کند!!!

نگرانی هرگز تاسف فردا را از بین نمی برد,بلکه لذت امروز را می گیرد.

اگر کسی تو را انطور که می خواهی دوست ندارد به این ممعنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

نازم به ناز ان کس که ننازد به ناز خویش,ما را به ناز فروشان نیاز نیست,تا خدا بنده نواز است,به بنده چه نیاز است؟!!

همه می خواستند بشریت را عوض کننددریغا که هیچ کس در این اندیشه نیست که خود را عوض کند.

برای لذت بردن از زندگی کافیست کمی احمق باشی (شکسپیر).

2چیز انتها ندارد,1.حماقت انسان ها 2.پهنای کهکشان ها... که البته در مورد کهکشان ها مطمین نیستم!!!(انیشتین).

همیشه واسه گلی خاک گلدون باش که اگر به اسمونم رسید یادش باشه ریشش کجاست.

وقتی که یک بار از یک نفر ضربه می خوری درست مثل این می مونه که با ماشین بهت زده و داغونت کرده,ولی وقتی که می بخشیش درست مثل این می مونه که بهش فرصت دادی تا دنده عقب بگیره و از روت رد بشه تا مطمین بشه چیزی ازت نمونده!!!

زندگی سخت نیست,ما سختش می کنیم,دل ها تنگ نیست,ما تنگش می کنیم,عشق قشنگ نیست,ما قشنگش می کنیم,دل هیچ کس از سنگ نیست,ما سنگش می کنیم!!!.

زندگی مثل دیکته ایست که هی می نویسیم,هی پاک می کنیم,هی غلط می نویسیم,هی پاک می کنیم , و هی دوباره می نویسیمو هی پاک میکنیم,غافل از این که عزذاییل یهو داد می زنه برگه ها بالا.

چنین گفت زر تشت:عاشق عاشقی باشو دوست داشتن را دوست بدار,از تنفر متنفر باش و به مهربانی مهر بورز,با اشتی اشتی کن و از جدایی جدا باش.

به شیطان گفتم لعنت بر شیطان!

لبخند زد

,پرسیدم:چرا می خندی؟

پاسخ داد:از از حماقت تو خنده ام می گیرد.

پرسیدم:مگر چه کرده ام؟

گفت:مرا لعنت می کنی در حالی که هیچ بدی در حق تو نکرده ام.

با تعجب پرسیدم:پس چرا زمین می خورم؟پرسیدم:پس تو چه کاره ای؟

پاسخ داد :هر وقت سواری اموختی برای رم دادن اسب تو خواهم امد,برو سواری بیا موز!!!

لطفا بهترین جمله را انتخاب کنید و نظر بدهید ممنون